Latest Entries »

Grudzień w Rudzie Milickiej

Bielikowisko i czajkowisko – tak można w skrócie opisać obecną sytuację na Stawie Słonecznym Górnym, a raczej pustynnym krajobrazie, w który po spuszczeniu wody się zamienił. Bielików na stawie i przydrożnych drzewach, siedzących przez większą część czasu jak kury, naliczyliśmy ponad 20 sztuk, oprócz tego chmary czajek i różnego rodzaju mew. Między kłócącymi się o kawałki ryb bielikami czujnie przechadzały się wrony, niekiedy śmiało je atakując. Oprócz tego po pochmurnym niebie przeciągały gęsi i łabędzie krzykliwe, a pozostawione przez białe kuzynki czaple siwe chroniły się przed wiatrem przy brzegu. Pojawił się też zimowy gość z północy – czeczotka z charakterystycznym czerwonym maźnięciem nad dzióbkiem.

GALERIA

Parada bielików na Stawie Słonecznym Górnym

Przerwa między posiłkami

 

Czwórka do brydża

 

Bielikowisko – Czajkowisko

Czeczotka na stawieńskiej grobli

Gość z północy – czeczotka

Na łachach skończył się spokój – zaczyna się rywalizacja

Gra o rybę

Wyszło słońce i zapanował spokój

Sejmik się gromadzi

Udane uprowadzenie ryby

 

Tymczasem na grobli

Reklamy

Łączna

 Łańcuchowa wieś w kotlince wśród łąk i wzniesień Zaworów, opodal granicy z Czechami. Wzmiankowana jako Raspenawa w połowie XIV wieku. Znajdowała się wówczas w dobrach związanych z zamkiem Radosno. W XVI wieku przeszła we władanie rodu Hochbergów. Cały czas pozostawała niewielką, odizolowaną osadą (w XIX wieku mieszkało tu kilkadziesiąt osób), co powoduje że nie znajdziemy tu zabytków. Do niedawna główną atrakcją wsi pozostawały położone na wschodnim jej krańcu, w rejonie siodła między Dziobem a Bieśnikiem (645 m n.p.m.) – Czartowskie Skały. Kilka lat temu w Łącznej na dość rozległym terenie, na zboczach wspomnianego Dzioba, otwarto mini-zoo, ściągając młodszych turystów. Przez wieś przebiega szosa Chełmsko ŚląskieMieroszów oraz szlaki turystyczne: niebieski z Chełmska Śl. przez Róg do Mieroszowa, zielony – z Okrzeszyna przez Graniczny Grzbiet w Mieroszowskie Ściany oraz żółty szosą z Chełmska. Przy Czartowskich Skałach znajdziemy kolejny szlak zielony – z Różanej do Krzeszowa.
W Łącznej – w tle Dziób
GALERIA DODATKOWA

Miasteczko (ok. 4,5 tys. mieszkańców) u wylotu przełomowego odcinka doliny Ścinawki, położone między Górami Kamiennymi (Góry Suche i Pasmo Lesistej Wlk.) oraz Górami Stołowymi (grupa Mieroszowskich Ścian). Wzmiankowano je w połowie XIV wieku jako Frydlant (Fridlant czyli „spokojne miejsce”), choć osadnictwo na tym terenie zaczęło się już wcześniej (w połowie XIV w. istniał tu już kościół farny oraz zamek) i jest związane z kolonizacją prowadzoną przez benedyktynów z niedalekiego Broumova. Z Frydlantu gościńce wiodły dalej – jeden do książęcej Świdnicy a drugi – na ziemie krzeszowskich cystersów i do Kamiennej Góry. Położenie sprzyjało rozwojowi osady jako ośrodka targowego, jednak w roku 1427 miejscowość i okolice spustoszył najazd husycki. Spalono wówczas m.in. zamek. Zniszczenia były tak wielkie, że pod koniec XV stulecia, na terenie powyżej wcześniejszego założenia, doszło do ponownej lokacji miasta. Nie otrzymało ono murów obronnych, co ułatwiło grabieże podczas wojny trzydziestoletniej. W XVI stuleciu doszło do renesansowej przebudowy kościoła parafialnego św. Michała Archanioła – m.in. w roku 1593 podwyższono wieżę kościelną. W 2 poł. XVI wieku wzniesiono obok plebanię i szkołę. Na początku XVII wieku doszło do kolejnej przebudowy kompleksu.

Na trawersie Mieroszowskich Ścian

Widok na Mieroszów spod Mieroszowskich Ścian, w tle Stożek Wlk.

Wspomniana już wojna trzydziestoletnia przyniosła szereg zniszczeń, m.in. kościoła, szkoły i ratusza. Kościół powoli odbudowywano, na początku XVIII stulecia otrzymał obecny kształt – z typowym dla baroku hełmem wieży, z tego też okresu pochodzi większość wyposażenia wnętrza. XVIII wiek to także okres budowy murowanych kamieniczek w rejonie rynku oraz zachowanego budynku dawnej tkalni, albowiem Mieroszów, podobnie jak spora część sudeckich miejscowości, był wówczas ośrodkiem tkackim. W Starym Frydlancie istniała wówczas papiernia, a także bielarnie i farbiarnie. Kolejne zniszczenia przyniósł najazd Fryderyka pruskiego na Śląsk w roku 1740, w wyniku którego Mieroszów stał się miastem przygranicznym. Nowe władze wzniosły zbór protestancki oraz szkołę. Kolejne wojny śląskie, podczas których monarchia Habsburgów starała się odzyskać straty, spowodowały dalszy upadek miasta. Dopiero po ich zakończeniu, pod koniec XVIII wieku zaczęło ono się na nowo rozwijać gospodarczo, ale wkrótce przyszedł okres wojen napoleońskich. Dalsza część XIX stulecia to okres uprzemysłowienia – w latach 60-tych doprowadzono do Mieroszowa nową drogę z Wałbrzycha, zaś w latach 1874-1878 powstała linia kolejowa łącząca Boguszów-Gorce z austro-węgierskim wówczas Mezimesti, przez Mieroszów właśnie. Obecnie Mieroszów jest niewielkim miasteczkiem, które próbuje korzystać z malowniczego otoczenia i bliskości atrakcji turystycznych w Adrszpachu, Teplicach czy Krzeszowie. Stanowi punkt wypadowy na trasy rowerowe i turystyczne – w masyw Lesistej Wielkiej i Góry Suche. Z położonej na Górze Kościelnej (535 m n.p.m.) drewnianej wieży widokowej roztacza się widok na miasteczko i okolice doliny Ścinawki.

Wieża widokowa na Górze Kościelnej

MAPA

GALERIA DODATKOWA

Na Górze Kościelnej: widok na Mieroszowskie Ściany i Dziób / Pod wieżą widokową

Widok z Góry Kościelnej na Mieroszów, w tle Góry Suche