Latest Entries »

Ulewa na Stawach Milickich

Nad Stawy Milickie po fali upałów nadpłynął z zachodu chmurny wał i rozpoczęła się ulewa. Na Stawie Słupickim Starym solidarnie mokną siwe i białe czaple, różnorakie kaczki, czajki, czarne bociany i liczne gęgawy. Aktywna jest przechadzająca się zamaszyście czapla nadobna, szuflujące z dziobami na tafli płaskonosy oraz krzątające się ruchliwie kuliki i bekasy. Na Stawie Wilczym na drzewie chroni się pozostały się z zeszłotygodniowej grupy ślepowron. A po deszczu przychodzi czas na gromadne suszenie skrzydeł i piór.

Czajki, gęgawy i czapla siwa / Bociany czarne pośród gęgaw

Łacha na Stawie Słupickim Starym

Krzątanina wśród deszczu

Płaskonosy w natarciu

Czapla biała w strugach deszczu

Czapla nadobna na Stawie Słupickim Starym

Polowanie na mokro

I po deszczu

Głowienki i gęgawy na Stawie Wilczym Małym

Ślepowron / Mewa na Stawie Wilczym Dużym

Gęgawy na Grabownicy

Gęsie plaże na Stawie Słupickim Starym

Reklamy

Batorówek (690) – znaki żółte, rowerowe i czerwone – Rogacz (700) – znaki żółte – Wielkie Torfowisko Batorowskie (730) – ścieżka rowerowa – Pod Białymi Skałami (740) – znaki zielone – Białe Skały (770) – znaki żółte – Praski Trakt (720). Długość: 15, 5 km. Suma podejść: 150 metrów

Ponieważ szlak zielony pod Pielgrzymem ostatnio (lipiec 2018 r.) zamkniętoTrasę rozpoczynamy przy parkingu na skraju lasu w Batorówku, skąd szlak żółty prowadzi najpierw szerokim traktem, potem przekracza Czerwoną Wodę i biegnie w prawo przez świerkowy bór. Na krzyżówce ze szlakiem rowerowym skręcamy w lewo i idziemy nim krótko, mijając stary drogowskaz jednomilowy do szlaku czerwonego, którym krótko w prawo dochodzimy do rozwidlenia szlaków na tzw. Rogaczu w Skalnych Grzybach.

Stary drogowskaz pod Rogaczem / Na Rogaczu

Szlak żółty skręca tu w lewo i prowadzi świerkowym, uschłym borem, mijając wyłaniające się gdzieniegdzie z drzew formy skalne i przekraczając płytką kotlinkę.

W Skalnych Grzybach

Na kolejnym wyniesieniu las staje się wysokopienny i rzadszy a skałki bardziej odsłonięte.

Las w Skalnych Grzybach

Niestety za skalną „polanką” dalej bór znów gęstnieje oraz staje się mroczny i suchy.

Południowa część Skalnych Grzybów

Mijamy kolejne, niestety niemal całkowicie niewidoczne formy skalne i dochodzimy do krzyżówki ze szlakiem niebieskim, również z Batorówka.

 

W Skalnych Grzybach / Babie lato

Na prawo od głównej dróżki znajdują się tu dwa kształtne „borowiki”, a za nimi okazałe „kowadło”.

Dwa Borowiki

Oba szlaki zmierzają tymczasem obok skalnej ścianki do rozwidlenia. Jak już wspomniałem obecnie (lato 2018) pozostaje szlak żółty, gdyż szlak zielony między Pielgrzymem a krzyżówką pod Skalnymi Wrotami zamknięto.

Kowadło / Omszały mur

Szlak żółty lekko się wznosi, szpilkowy las ustępuje miejsca gęstym brzózkom, między którymi znów pojawiają się skały.

 

Środkowa część Skalnych Grzybów

Osiągamy kolejną, niestety niemal całkowicie już zarośniętą polankę wśród piaskowcowych formacji.

Zarastająca polanka

Efektowne ściany skalne na „polance”

Kolejny gęsty suchy bór zawiera następne ciekawe, choć tylko częściowo widoczne formacje.

Skalna bramka

Na lewo od szlaku uschła smreczyna ustępuje miejsca wysokopiennemu lasowi z runem i podszytem.

Formy skalne na lewo od szlaku

Niestety szlak żółty biegnie starą trasą niemal zupełnie zarosłą. Mijamy zatem ładną Głowę Psa, potem przekraczamy wyraźny próg, stając na skraju obniżenia z dwoma efektownymi kręglami. Ponownie – już niemal kompletnie zarośniętymi.

Głowa Psa / Piaskowcowe wieżyce

W tej sytuacji łatwo przeoczyć stojące na wzniesieniu po przeciwnej stronie ścieżki dwa kształtne grzybki, jedne z ładniejszych w Skalnych Grzybach. Dochodzimy do wiaty i węzła ze szlakiem czerwonym, na skraju północnej części Skalnych Grzybów z refleksją, że jeszcze parę lat i turystów będzie się tu prowadzać tak by czasem czegoś nie zobaczyli. W ogóle infrastruktura turystyczna w Parku Narodowym Gór Stołowych bywa irracjonalna – najlepszym dowodem są starannie wykonane (ktoś godnie zarobił) lecz wprowadzające w błąd tablice drogowskazów, gdzie przykładowo z krzyżówki z Białymi Skałami do Batorowa (szlak zielony) podaje się czas znacznie mniejszy niż z odległego o blisko godzinę marszu w stronę tegoż rozdroża przy Wielkim Torfowisku Batorowskim.

Ukryte grzybki przy ścieżce

Przy wiacie znaki żółte skręcają w lewo, wychodzą na trakt trawersujący od zachodu Skalne Grzyby i wkrótce odbijają w prawo, w gęstwę brzózek i młodych choin.

Grzybek przy szlaku żółtym

Mijamy kolejne malownicze grzybki, wśród wrzosów i paproci, ścieżka kluczy nieco, wprowadzając nas w wysokopienny las.

 

Na granicy Skalnych Grzybów

Wreszcie skałki nikną, szlak skręca w prawo, potem w lewo i dochodzi do skraju Niknącej Łąki.

Ostatni z grzybków / Wejście na Niknącą Łąkę

Czeka nas teraz długi na kilkaset metrów spacer drewnianym pomostem, pośród wyschłego, zarastającego bagna z mchami, borówkami i wełnianką, dość malowniczy.

 

Szlak przez Niknącą Łąkę

Na przeciwnym skraju łąki dochodzimy do poprzecznego traktu, gdzie rozpoczyna się biegnący do parkingu przy szosie Stu Zakrętów szlak zielony. Znaki żółte wiodą gościńcem w lewo, przecinając Kręgielny i Praski Trakt, za którymi biegną wzdłuż skraju kompletnie zarośniętego Wielkiego Torfowiska Batorowskiego. Jest on ostoją zwierząt, nam udało się nad nim wypatrzyć lecącego bociana czarnego.

Skałki przy szlaku żółtym

Po lewej rozległe wylesienia otworzyły widok na skałki na tzw. Zbóju. Trakt lekko się wznosi do rozdroża na skraju Torfowiska, gdzie wybieramy wiodący w prawo szlak rowerowy. Prowadzi on trawersem, obok grupy okazałych skałek.

Skały nad szlakiem rowerowym

Zielona, niezryta przez leśników droga (dziś coraz większa rzadkość w polskich lasach) wije się przyjemnie aż do krzyżówki ze szlakiem zielonym pod Białymi Skałami.

Na szlaku rowerowym / Krzyżówka pod Białymi Skałami

Skręcamy w lewo i przyjemną ścieżką krótko wznosimy się znów niestety do niemal już całkowicie zarośniętego brzozami od strony skał rozwidlenia w Białych Skałach, gdzie napotykamy znajomy szlak żółty.

Podejście na Białe Skały / Rozdroże w Białych Skałach

Kiedyś było to niezwykle malownicze miejsce z widokami na zawieszone nad nimi jasne piaskowcowe wieżyce, dziś pozostaje siedzenie na ławeczce i czytanie opisu tego co tu kiedyś było widać na okazałej informacyjnej tablicy. Coraz trudniej o dobre ujęcie – na przykład nie znający tego miejsca wędrowcy nie zauważą że tuż nad ścieżką znajduje się ładne okno skalne.

W Białych Skałach

Są za to nowe, solidne pomosty by turyści nie pobrudzili butów, przechodząc przez zarośniętą kotlinkę, a tuż za nią zaczęto znakować jakąś ścieżkę obchodzącą skały z lewa. Zaczęto, bowiem myśląc że jest gotowa poszliśmy za znakami, które w pewnym momencie się urwały.


 

Na szlaku przez Białe Skały

Dalej czeka nas przejście szlakiem przez znajomy prożek z dwoma drewnianymi schodkami – drugie dość efektowne sprowadzają do malowniczej kiedyś kotlinki, dziś kompletnie zarośniętej opanowującą od dłuższego czasu Park Narodowy Gór Stołowy brzozą, której, nie widzieć czemu, nikt nie wycina.

Przejście przez Białe Skały

W ten sposób jedno z najpiękniejszych kiedyś miejsc w polskiej części Gór Stołowych zamieniło się w dość przeciętny, nieco urozmaicony brzeziniak. Być może wspomniana wyżej wyraźnie znakowana jeszcze ścieżka (widać jej znaki i po drugiej stronie skał) poprawi nieco sytuację jeśli chodzi o walory krajobrazowe miejsca, również w innych porach roku niż jesień i zima.

 

Wschodnia część Białych Skał

Wyjście z Białych Skał / Niedokończona ścieżka

Wznosimy się do góry i wychodzimy z Białych Skał, mijając jeszcze ostatnią, samotną wieżycę, spod której jeszcze parę lat temu roztaczał się widok na oba Szczelińce. Szlaki żółty i zielony zakręcają za nią w prawo, krótko podchodząc i zaraz potem w lewo, już płasko dochodząc do gościńca od Praskiego Traktu na Przełęcz Lisią.

Ostatnia z Białych Skał

Stąd możliwe są dwa warianty – dłuższy o ok. 3 kilometry od opisanego, wiedzie za znakami zielonymi przez Skały Puchacza, przecinając dawną Pątniczą Ścieżkę do Skały Józefa, gdzie spotyka znów znaki zielone, za którymi obok kaplicy św. Anny, przez Batorów, nieco pod górę, skrajem tzw. Cygańskiego Wąwozu, wracamy do Batorówka. My z uwagi na letni skwar wybraliśmy wariant krótszy – wracając za znakami żółtymi do Praskiego Traktu, którym w prawo, za znakami szlaku rowerowego, dziurawym jak sito asfaltem, wśród lasów doszliśmy do skraju dawnego Małego Torfowiska Barotowskiego.

Małe Torfowisko Batorowskie / Na szlaku rowerowym

Tu szlak rowerowy skręca w lewo i leśnym, wygodnym duktem doprowadza do szosy Batorów – Niwa, tuż pod parkingiem w Batorówku, gdzie rozpoczynaliśmy wędrówkę.

Dojście do Batorówka

MAPA TRASY

Staw Słupicki Stary z uwagi na niski ostatnio poziom wody jest jednym z ulubionych ptasich przystanków w kompleksie Stawno. Odnowiona niedawno czatownia, zdemolowana przez urządzającą sobie tu libacje żulię, niestety znów zapełnia się śmieciami. Na stawie obok licznych gęgaw, mew, czapli siwych i białych oraz przemykających gdzieniegdzie perkozków, krzątały się ruchliwe czajki, kuliki i bekasy.

 

Czajka / Czapliniec na Stawie Słupickim Starym

Raj dla bekasowatych

Na Stawie Wilczym Dużym, w cieniu linii brzegowej, chroniąc się przed upałem przycupnęło stadko ślepowronów w łącznej ilości ośmiu sztuk.


 

 

Ślepowrony na Stawie Wilczym

W Rudzie Sułowskiej, na Stawie Płytkim, wyjątkowo dużo wody i łabędzie niemych. Wśród nich krzątają się wyrośnięte już małe perkozy dwuczube, wciąż przy rodzicach. Odważniejsze są młode łyski, wypuszczające się nieraz daleko za licznymi żabami.

Perkozie rodziny / Mała łyska

Liczne są znów, lubiące ciepło białe czaple, dzielnie sterczące wśród upału.

 

Czapla siwa na łyskowisku / Czaple białe w zieleni

Skręcamy w prawo przy Żabieńcach i zaskakujemy spacerującego środkiem piaskowej ścieżki, z dumnie wzniesioną ku górze głową, bąka.

Bąk na spacerze

Na Trześniówce Średniej zieleń zajmuje niemal całość tafli stawu, co tworzy doskonałe warunki dla czapli i łysek.

Młoda łyska / Czapla biała na Trześniówce Średniej

Czaple drzewka na Żabieńcu znów lśnią bielą piór.

Czapliniec na Żabieńcu Dużym

Niżej, na złamanym suchym drzewku przysiadł, bacznie się przyglądając zieleni na stawie błotniak stawowy.

Błotniak stawowy na posterunku

Na łąkach za stawami bujnie kwitnie żółta oznaka sierpnia – nawłoć.

Łąki pod Łąkami / Czapla toaleta

Jeszcze odpoczywamy przy ostatnim stawie póki słońce skryje się za wałem chmur i letni skwar zelżeje.

Łowiąca czapla siwa

Łabędzia rodzina