Dzikowiec Wielki (836 m n.p.m.)

Szczyt w paśmie Lesistej Gór Kamiennych, górujący od południa nad Boguszowem-Gorcami w formie zalesionego grzbietu. Szczyt porasta obecnie gęsty las, stąd możemy liczyć jedynie na ograniczone widoki na otoczenie Kotliny Wałbrzyskiej. Bardziej rozległa panorama rozciąga się z przecinki na północno-wschodnim zboczu, gdzie znajduje się górna stacja wyciągu krzesełkowego z położonego u podnóża ośrodka wypoczynkowego. W... Czytaj dalej →

Stożek Wielki (841 m n.p.m.)

Izolowany szczyt w Górach Suchych o charakterystycznym kształcie oraz stromych zachodnich i północnych zboczach - opadających w dolinę Ścinawki, która tworzy tu na odcinku ok. 4 km jeden z najładniejszych w Sudetach przełomów o zboczach około 300-metrowej wysokości, z których najbardziej spadziste przypadają właśnie na Wielki Stożek. Górny wylot przełomu Ścinawki pod Stożkiem Wlk. Podobnie... Czytaj dalej →

Ptasznik (719 m n.p.m.)

Szczyt w Górach Złotych, w ich północnej części, w formie zalesionej kopy z niewielkimi sjenitowymi i granitognejsowymi skałkami na wierzchołku, tworzącymi rumowisko opadające na południowo wschodnie zbocze. Rumowisko nieco przypomina to ślężańskie, nic dziwnego, że niektórzy "badacze" doszukiwali się śladów dawnego ośrodka kultowego na Ptaszniku. Z wylesień przy przebiegającym tuż pod szczytem, po północnej stronie... Czytaj dalej →

Luczni hora (1556 m n.p.m.)

Po polsku, po prostu Łąkowa albo Łączna Góra, jak widziałem w niektórych polskich opracowaniach. Na aktualnych czeskich mapach podawana wysokość tego wzniesienia jest większa niż sąsiedniej Studniczni hory o cały metr albo dwa (w zależności od wydawnictwa), co dawałoby mu drugie miejsce w Karkonoszach i całych Sudetach (wcześniej podawana wysokość to 1547 m n.p.m.), najwyższe... Czytaj dalej →

Orel (Koruna – 1101 m n.p.m.)

Druga co do wysokości kulminacja Gór Orlickich, położona w środkowej części pasma. Płaski wierzchołek porasta las świerkowy regla górnego, przechodzący w kosówkę. Z połaci objętych kosodrzewiną roztaczają się ładne widoki, głównie na Góry Bystrzyckie, Złote i Masyw Śnieżnika. Przez Orel przebiega linia bunkrów z lat 30-tych XX wieku wybudowanych do obrony przed III Rzeszą. Na... Czytaj dalej →

Trojak (766 m n.p.m.)

Zalesione wzniesienie w północnej części Gór Złotych o spłaszczonym wierzchołku, górujące od wschodu nad Lądkiem-Zdrojem. Południowym zboczem biegnie dawny trakt z Czech do Polski zwany Solną Drogą. Górę budują metamorficzne gnejsy, wyższe partie porasta głównie świerkowy bór, niżej przeważają buki i jesiony. Największą atrakcję Trojaka stanowią gnejsowe skały rozłożone wzdłuż jego grzbietu i szlaku niebieskiego... Czytaj dalej →

Borówkowa (900 m n.p.m.)

Najwyższa kulminacja północnej części Gór Złotych w postaci spłaszczonej, zbudowanej z gnejsów i porośniętej przeważnie świerkowym lasem kopuły. Na południowym zboczu tryska źródło zwane Białą Studnią, znajdują się tu również pozostałości dawnej wsi Wrzosówka. Na szczycie Borówkowej, przez który przebiega granica polsko-czeska stoi od roku 2006 wieża widokowa o konstrukcji stalowo-drewnianej, wysokości ponad 25 metrów,... Czytaj dalej →

Borowa (853 m n.p.m.)

Najwyższe wzniesienie Gór Czarnych i jednocześnie całych Gór Wałbrzyskich, porośnięte gęstym lasem. Od strony Wałbrzycha- Podgórza i Jedliny Zdroju opada stromymi zboczami, efektownie się prezentując. Znacznie bardziej łagodne są stoki góry od strony Rybnicy Leśnej. O palmę pierwszeństwa w paśmie Gór Wałbrzyskich Borowa walczyła z pobliskim Chełmcem, którego wysokość podawano na 869 m n.p.m., uwzględniając... Czytaj dalej →

Narożnik (851 m n.p.m.)

Kulminacja na krawędzi  płaskowyżu środkowego stopnia Gór Stołowych położona tuż ponad Przełęczą Lisią, przez którą przebiega Droga Stu Zakrętów (parkingi). Południowe zbocza tworzą tu piaskowcowe urwiska kilkudziesięciu-metrowej wysokości, z których krawędzi stanowiących naturalne platformy widokowe otwiera się rozległa panorama Gór Bystrzyckich i Orlickich. Poniżej, za szosą Łężyce-Karłów rozciąga się trawiasta wierzchowina Łężyckich Skałek, dalej zaś... Czytaj dalej →

Szerak (1351 m n.p.m.)

Szczyt w masywie Keprnika w Wysokim Jesioniku o stromych północnych i zachodnich zboczach oraz spłaszczonym, porośniętym świerkowym lasem i borówczyskami wierzchołku, wieńczący od północy główny grzbiet Hrubego Jesenika. Góra z uwagi na swoje położenie i rozległe północne stoki posiada surowy klimat - średnia temperatura roczna ledwo przekracza tu 2 stopnie Celsjusza, a pokrywa śnieżna zalega... Czytaj dalej →

Pradziad (1492 m n.p.m.)

Praděd. Najwyższe wzniesienie Hrubego Jesenika oraz całych Sudetów Wschodnich, położone na granicy Moraw oraz czeskiego Śląska, doskonale widoczne nawet z kilkudziesięciu kilometrów (np. z terenu Śląska Opolskiego, Górnego Śląska, Śląska cieszyńskiego). Szczyt porastają rozległe trawy piętra alpejskiego, poniżej występuje bór świerkowy regla górnego. Całość obejmuje rezerwat przyrody. Klimat Pradziada jest surowy - średnia temperatura roczna... Czytaj dalej →

Śnieżka (1603 m n.p.m.)

Najwyższy szczyt Karkonoszy, Sudetów i Republiki Czeskiej zarazem wyrasta 200 metrów ponad główny grzbiet Karkonoszy okazałą piramidą zbudowaną z odpornych na wietrzenie metamorficznych hornfelsów. Zbocza, podcięte z obu stron – północnej i południowej kotłami Łomniczki i Upskiej jamy, pokrywa rozległe, polodowcowe gołoborze. Górę znano już w późnym średniowieczu, pierwsze udokumentowane informacje o jej zdobyciu od... Czytaj dalej →

Wspierane przez WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑