Jelenia Góra (330 m n.p.m.) – znaki zielone – Jezioro Modre (330 m n.p.m.) – bez znaków – Siedlęcin – znaki żółte – Jezioro Wrzeszczyńskie – szlak rowerowy – Siedlęcin – znaki żółte – Jelenia Góra. Długość: 17 km, suma podejść: 150 metrów.

Szlak do przejścia w sam raz na jesień (tym razem trochę się spóźniliśmy), kiedy w wysokich górach fen króluje – w innych porach roku nieco monotonny. Auto zostawiamy w Jeleniej Górze najlepiej na placyku na końcu ul. Bolesława Krzywoustego, gdzie rozchodzą się dwa szlaki turystyczne żółty i zielony oraz, gdzie znajduje się początek ścieżki dydaktycznej „Jak kropla skałę drążyła„.


Placyk przy ul. Bolesława Krzywoustego

Tuż poniżej przepływa rzeka Kamienna, łącząc się przy szlaku żółtym z Bobrem. Wybieramy jednak szlak zielony, który prowadzi pod górę ku granicy ogródków działkowych by odbić w prawo przez bukowy drzewostan na szczyt Wzgórza Krzywoustego.

Wzgórze Krzywoustego Wzgórze Krzywoustego

Podejście na Wzgórze Krzywoustego / Teren dawnego grodziska

Z wieży widokowej na szczycie rozciąga się widok na Jelenią Górę na tle Rudaw Janowickich oraz Karkonosze.

Wzgórze Krzywoustego Wzgórze Krzywoustego

Jelenia Góra z wieży na Wzgórzu Krzywoustego / Skałki pod Wzgórzem Krzywoustego

Dalszy odcinek szlaku zielonego został przeznakowany w stosunku do tego, co pamiętam z dawnych lat – schodzi on bowiem ponownie nad Bóbr i łączy się ze znakami żółtymi, przechodząc pod wysokim na 33 metry wiaduktem na linii kolejowej Jelenia Góra – Lwówek Śląski, zbudowanym w l. 1951-54, po tym jak w 1945 roku Niemcy wysadzili poprzednią „oryginalną” konstrukcję z 1866 roku. Zaraz za wiaduktem, szlak odbija jednak w lewo, pod górę, w boczną, błotnistą dolinkę, wychodząc z powrotem na biegnącą grzbietem drogą.

Borowy Jar Górna Droga

Wiadukt nad Bobrem / Widok na Karkonosze z Górnej Drogi

Biegnie nią w prawo, lekko pod górę – ponad krawędzią Borowego Jaru. Nad wąwozem zaczynają pojawiać się skałki, przy odchodzących w bok dawnych ścieżkach spacerowych.

Górna Droga Górna Droga

Jedna z dawnych ścieżek spacerowych nad Borowym Jarem

Mijamy kulminację siodła i obniżamy się na rozdroże wśród młodych brzózek. Tutaj szlak skręca w prawo, w wygodną i malowniczą dróżkę.

Górna Droga Górna Droga

Rozdroże pod Siodłem

Gdy wychodzimy na niewielkie spłaszczenie, a przed nami odsłania się horyzont w prawo odbiega wyraźna, nieznakowana ścieżka, którą po ok. 30 metrów wyjdziemy na szczyt jednej z wychodni nad Borowym Jarem. Roztacza się stąd ładna panorama przełomowej doliny Bobru.

Górna Droga Górna Droga

Jesień nad Borowym Jarem

Borowy Jar powstał poprzez wypreparowanie przełomu Bobru w nieodpornych na erozję osadach, w wyniku czego odsłonięto znajdujące się pod nimi skały – prekambryjskie granity i granitognejsy. Rzekę na obecny „tor” skierowało prawdopodobnie zatamowanie obniżenia Jeżowa Sudeckiego przez resztki lądolodu. Ściany przełomu mają do 100 metrów wysokości, ponad nimi, u górnego wylotu przełomu widać Jelenią Górę z bryłą kościoła św. Krzyża na tle Rudaw Janowickich.

Górna Droga Górna Droga

Widok na Borowy Jar / Jelenia Góra i Rudawy Janowickie znad Borowego Jaru

Wracamy na szlak, który obniża się łagodnie wśród brzozowych przylasków.

Górna Droga Górna Droga

Zejście w dolinę Bobru

Za kolejną krzyżówką dróżka się zwęża, nachylenie stoku rośnie – z fragmentarycznymi widokami na grzbiet Grap po drugiej stronie przełomu szybko schodzimy na samo dno doliny Bobru, które osiągamy w rejonie dawnej, XIX-wiecznej papierni, zniszczonej w roku 1945 (obecnie elektrownia Bobrowice II).

Górna Droga Górna Droga

Jesień w dolinie Bobru

Oba szlaki biegną teraz wąską, kamienistą ścieżką, stromym stokiem doliny, którą nie wiedzieć czemu wyznakowano również szlak rowerowy. Po prawej otwiera się Jezioro Modre.

Borowy Jar Borowy Jar

Ścieżka pod skałami w Borowym Jarze

Ścieżka wije się pod efektownymi ścianami skalnymi noszącymi nazwę Tartaru, ok. 30 metrów ponad taflą jeziora.

Borowy Jar Borowy Jar

Borowy Jar Borowy Jar

Szlaki zielony i żółty w Borowym Jarze

Wreszcie przed nami pojawia się budynek schroniska „Perła Zachodu”.

Jezioro Modre Jezioro Modre

Przy Perle Zachodu

Z wieży i tarasu przy schronisku rozciąga się ładny widok na jezioro, w tym sterczące naprzeciwko Wieżyce – urwiska skalne zbudowane z porfirowatych granitognejsów, schodzące pod samą taflę wody.

Jezioro Modre Jezioro Modre

Widok spod schroniska na masyw Wieżyc (370 m n.p.m.) / Jezioro Modre

Można kontynuować wędrówkę szlakami, lewym brzegiem jeziora – my jednak przechodzimy kładką na prawy i wychodzimy pod Wieżyce.

Wieżyce Wieżyce

Pod Wieżycami

Okrążamy masyw Wieżyc i wydeptanymi ścieżkami wspinamy się dość stromo na grzbiet – znajduje się tu droga, którą w lewo dochodzimy już całkiem płasko nad wierzchołek Wieżyc. Ze szczytu skał widać między drzewami taflę jeziora.

Jezioro Modre Jezioro Modre

Na Wieżycach

Od Wieżyc idziemy albo ścieżką wzdłuż linii energetycznej w lewo (należy uważać, bo odbija ona potem w prawo i zakosami schodzi w boczną dolinę z zabudowaniami osiedla Polski Młyn), albo z powrotem grzbietowym duktem do krzyżówki, skąd kierujemy się w lewo, w dół, wychodząc z lasu obok wzmiankowanego Polskiego Młyna, niedaleko zapory kończącej Jezioro Modre (uwaga – przejście przez samą zaporę jest zamknięte).

Okolice Siedlęcina Okolice Siedlęcina

Łąki przy Polskim Młynie / Zapora Bobrowice

Od Polskiego Młyna wiedzie nas wygodna asfaltowa droga wzdłuż Bobru, który dość bystro rwie po lewej.

Okolice Siedlęcina Okolice Siedlęcina

Okolice Siedlęcina Okolice Siedlęcina

Bóbr nad Siedlęcinem

Za zwężeniem doliny rzeka rozlewa się bardziej leniwie i osiąga wieś Siedlęcin. Główny zabytek miejscowości – wieża rycerska znajduje się tuż na prawo od mostu, nad który wychodzimy.

Okolice Siedlęcina Okolice Siedlęcina

Bóbr w Siedlęcinie

Ponieważ nie byliśmy pewni czy zapora w Wrzeszczynie będzie przechodnia, przeszliśmy na lewy brzeg rzeki i kontynuowaliśmy za znakami żółtymi, które w prawo, wychodzą z zabudowań, ponownie na brzeg Bobru, tuż przy górnym krańcu Jeziora Wrzeszczyńskiego.

Jez. Wrzeszczyńskie Jez. Wrzeszczyńskie

Początek Jez. Wrzeszczyńskiego

Szlak żółty wiedzie dość monotonnie, to się zbliżając to oddalając od tafli jeziora, na dłuższym odcinku nie ma w ogóle oznakowania, ale nie należy się tym przejmować tylko trzymać dróżki wzdłuż akwenu.

Jez. Wrzeszczyńskie Jez. Wrzeszczyńskie

Nad Jez. Wrzeszczyńskim

Stopniowo jezioro się rozszerza, a w pobliżu miejsca, gdzie Bóbr ukryty w jeziorze zakręca bardziej na północ pojawiają się boczne, błotniste zatoczki, które szlak okrąża. Przed jedną z nich, z lewej dołączają znaki niebieskie. Wreszcie w polu widzenia pojawia się tama wrzeszczyńska, która przybliża się dość szybko.

 Jez. Wrzeszczyńskie Jez. Wrzeszczyńskie

W zakolu Jez. Wrzeszczyńskiego / Jez. Wrzeszczyńskie – widok w stronę zapory

Przekraczamy zaporę, za którą Bóbr zmierza pod skalistym występem Stanka ku Jezioru Pilchowickiemu i przechodzimy na prawy brzeg.

Bóbr za Wrzeszczynem Jez. Wrzeszczyńskie

Bóbr poniżej zapory we Wrzeszczynie / Jezioro Wrzeszczyńskie z zapory

Na brzegu tym znajduje się parking, a w prawo prowadzi nad samym skrajem jeziora szlak rowerowy. Ta strona jeziora okazała się bardziej przyjazna, bo nasłoneczniona.

Jez. Wrzeszczyńskie Jez. Wrzeszczyńskie

Na północnym brzegu jeziora

Jest również bardziej skalista – ścieżka przeciska się miejscami pod wychodniami, zwężając.

Jez. Wrzeszczyńskie Jez. Wrzeszczyńskie

Ścieżka na północnym brzegu jeziora

Rowerzystów brak, za to co jakiś czas napotykamy wędkarzy korzystających ze słonecznej aury.

Jez. Wrzeszczyńskie Jez. Wrzeszczyńskie

Powrót wzdłuż Jez. Wrzeszczyńskiego

W najwęższych miejscach ścieżkę wzmocniono metalowymi listwami. W końcu jednak skarpa po lewej się kończy a szlak rozszerza.

Jez. Wrzeszczyńskie Jez. Wrzeszczyńskie

Ścieżka nad Jez. Wrzeszczyńskim

Zbiornik Wrzeszczyński się kończy, a przed nami pojawia się ponownie Siedlęcin.

Bóbr pod Siedlęcinem Siedlęcin

Bóbr pod Siedlęcinem

Wychodzimy na jedną z ulic, którą dochodzimy do krzyżówki między kościołem a wieżą rycerską. Tu należy skręcić w prawo i uliczką między wieżą a przystanią kajakową dojść do znanego nam już mostu na Bobrze.

Siedlęcin Siedlęcin

W Siedlęcinie / Kościół siędlęciński

Przekraczamy ponownie most i zaraz za nim odbijamy w ulicę w lewo (znaki zielone i żółte), która prowadzi obok elektrowni Bobrowice nad Jezioro Modre (uwaga na ruch samochodowy, zwłaszcza na zakrętach). Dochodzimy do Perły Zachodu i znajomym odcinkiem wąskiej dróżki dochodzimy do terenu dawnej papierni, gdzie szlak zielony i żółty się rozchodzą.

Jez. Modre  Borowy Jar

Jezioro Modre i Wieżyce / Rejon dawnej papierni nad Bobrem

Stąd kierujemy się prosto asfaltową ścieżką spacerową (szlak żółty) – po prawej, w górze pojawiają się skałki, które mijaliśmy idąc górnym skrajem. Równie skaliste są ściany doliny po lewej.

Borowy Jar Borowy Jar

Skały Parnasu – widok z dna Borowego Jaru

Mijamy tzw. Cudowne Źródełko, gdzie według tradycji, w średniowieczu odbywały się sądy boże i wykrywano zdradę małżeńską oraz krzywoprzysięstwo. Uważa się, że źródełko mogło jeszcze w czasach pogańskich służyć do celów kultowych i być związane z pobliskim grodem na Wzgórzu Krzywoustego. Dochodzimy do szlaku zielonego i wiaduktu kolejowego nad Bobrem. Stąd jeszcze około 500 metrów spaceru wokół Wzgórza do parkingu, gdzie zaczynaliśmy wycieczkę.

Borowy Jar Borowy Jar

Bóbr w Borowym Jarze / Na szlaku żółtym w Borowym Jarze

Reklamy