Miasteczko (ok. 5100 mieszkańców) i uzdrowisko położone w Górach Czarnych (wschodnia część Gór Wałbrzyskich). Walory zdrowotne miejscowość zawdzięcza położeniu na południowych, nasłonecznionych stokach otaczających gór, w tym najwyższej w Górach Wałbrzyskich – Borowej. Osada powstała w XIII stuleciu, w granicach księstwa świdnickiego, jako osiedle drwali wśród gęstej, jodłowej puszczy. Już w XVI wieku znano pierwsze miejscowe źródła wody mineralnej, jednak do badań ich leczniczego składu doszło dopiero w dwa stulecia później. W roku 1723 wieś uzyskała status uzdrowiska, otrzymując imię baronowej Charlotty z pałacu w pobliskiej Jedlince. Mineralne źródła przyspieszyły rozwój Jedliny – już w roku 1768 otrzymała prawa miejskie. Podobnie, jak wiele miejscowości na Śląsku w XVIII wieku prosperowało tu tkactwo chałupnicze.

Pijalnia w Jedlinie-Zdroju

W jedlińskim uzdrowisku

W XIX wieku popularność Jedliny jeszcze wzrosła – powstał park zdrojowy, kolejne sanatoria, leczono tu choroby dróg oddechowych. Doprowadzono linię kolejową z Wałbrzycha. Do początku XX w. miasteczko uzyskało wodociągi i oświetlenie elektryczne w uzdrowisku. Dziś Jedlina jest małym, nieco zapomnianym uzdrowiskiem sudeckim. Obok typowo kurortowej zabudowy znajdziemy tu zabytkowe… stacje kolejowe na linii Kłodzko- Wałbrzych, XVIII-XIX wieczne domy oraz dawny pałac w Jedlince, w otoczeniu parku. w pawilonie pijalni można skosztować wody leczniczej „Mieszko” będącej szczawą wodorowęglanowo – sodową. Przez miasteczko przechodzą szlaki turystyczne: czerwony z Andrzejówki na Włodarz i Wielką Sowę (przez Jedlinkę) oraz żółty z Wałbrzycha Podgórza do Zagórza Śląskiego.
Dom zdrojowy w Jedlinie-Zdroju

Dom zdrojowy w Jedlinie-Zdroju

MAPA

Reklamy