Miasteczko na Pogórzu Izerskim, ponoć najmniejsze na całym Dolnym Śląsku (niecałe 2 tys. mieszkańców). Rozwinęło się jako osada targowa przy trakcie handlowym z Łużyc na Śląsk, lokowana w roku 1251 na prawie magdeburskim. W roku 1278 książę wrocławski Henryk IV Probus wyraził zgodę na założenie w Lubomierzu klasztoru benedyktynek oraz budowę tu kościoła. Pierwszą przełożoną miejscowego zgromadzenia została Jutta z Liebental. Kościół był skromny i drewniany. Przy klasztorze rozwinęła się należąca do niego osada, która już w roku 1291 została obdarowana przez księcia Bolka I Surowego prawami miejskimi. W XV wieku na miejscu pierwotnego kościoła postawiono nowy, murowany, zniszczony podczas pożaru w roku 1688. Z wykorzystaniem pozostałych fragmentów w latach 1727-30 benedyktynki wzniosły obecną barokową budowlę. Jest to konstrukcja trójnawowa, bezwieżowa, nieorientowana – fasada wejściowa znajduje się od wschodu, od strony centrum miasta.

W centrum Lubomierza

W roku 1810 państwo pruskie ogłosiło likwidację działających na jego terenie zakonów, w tym także benedyktynek, i przejęcie ich majątków. W roku 1845 opiekę nad kościołem przejęło zgromadzenie urszulanek. Od końca II wojny światowej położony na wzgórzu, nad centrum miasteczka kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i św. Maternusa jest kościołem parafialnym. Wewnątrz zachowały się barokowe, XVIII-wieczne freski autorstwa Neunhertza przedstawiające sceny z Nowego Testamentu – w nawie głównej są to: Przemienienie Pańskie, Wniebowstąpienie, a także Chrystus w chwale Ojca. Sklepienie prezbiterium zdobią płaskorzeźby przedstawiające Apostołów i Ojców Kościoła. Barokowy charakter mają ołtarz główny poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Marii Panny z towarzyszącymi figurami św. Wacława, św. Maternusa, św. Benedykta, św. Scholastyki, św. Floriana, św. Bernarda, św. Jadwigi i św. Barbary oraz ołtarze boczne z wizerunkami św. Benedykta i św. Karola Boromeusza.

Kościół Wniebowzięcia NMP i św. Maternusa

W ołtarzu głównym znajdują się relikwiarze męczenników Benignusa i Wiktora. Ambonę z przedstawieniami Ewangelistów, św. Piotra i św. Pawła, aniołów i świętych oraz symbolicznym pelikanem na baldachimie wykonano w roku 1764. Zachował się prospekt z organami z roku 1797. W rokokowej kaplicy za ołtarzem głównym znajdują się rzeźbione stalle z końca XVIII wieku. Gotycki charakter ma zakrystia i krużganki klasztorne. Zachował się historyczny układ przestrzenny osady z charakterystycznym podłużnym rynkiem, przy którym stoi klasycystyczny ratusz z roku 1802 oraz zabytkowe kamieniczki. W Lubomierzu znajdziemy także pozostałości dawnych murów miejskich i figury świętych. W miasteczku działa Muzeum Kargula i Pawlaka – kręcono tu bowiem komedię „Sami swoi”, organizowany jest także coroczny festiwal filmów komediowych.

Barokowa kolumna maryjna na rynku

MAPA

GALERIA DODATKOWA

Przy lubomierskim ratuszu

Fasada dawnego kościoła klasztornego

Nawa główna dawnego kościoła klasztornego

Ołtarz główny / Ambona

Lubomierskie figury

Advertisements