Granica dawnego księstwa biskupów wrocławskich posiadających domenę w Nysie wraz z przyległościami. Obecnie granica województw dolnośląskiego i opolskiego. Początek księstwa biskupiego wiąże się z czasami rozbicia dzielnicowego, kiedy to syn księcia Bolesława Wysokiego w wyniku rebelii wznieconej w roku 1172 wraz ze stryjem Mieszkiem Plątonogim (w toku której Bolesław musiał sięgać po pomoc niemiecką) uzyskał od ojca udzielne księstwo opolskie (Plątonogi zadowolił się Raciborzem). W roku 1198 Jarosław (już biskup wrocławski) przekazał w testamencie południową część księstwa opolskiego wraz z Nysą właśnie biskupom wrocławskim. Utworzone w ten sposób dominium kościelne, potwierdzone przywilejem księcia Henryka Probusa w roku 1290 (wcześniej Probus był w sporze z biskupem Wrocławia, którego owocem jest kościół św. Krzyża na Ostrowie Tumskim) przetrwało aż po czasy pruskie (do 1810 r.).

Widok na Góry Opawskie i Wysoki Jesenik z okolic Lipnik

Dawna granica św. Jana w okolicach Lipnik

Na granicy biskupiego państewka ustawiono pod koniec XIII wieku (przypuszczalnie po przywileju Probusa) wysokie na prawie dwa metry granitowe słupy zdobione symbolem władzy biskupiej – pastorałem oraz napisem TMI/SCI/IOHIS (Terminus <l. mn. Termini> Sancti Iohannis). Zachowało się sześć – przy szosie ze Starczówka do Lipnik, na polach między Starczówkiem a Lipnikami (w okolicy źródeł Oławy), przy drodze polnej z Chocieborza do Osiny Wielkiej, na wschód od tzw. Biskupiego Lasu (między Wigancicami a Szklarami), na południe od Samborowic i przy drodze polnej z Chróściny Nyskiej do Łanowa (ok. 2 km na zachód od szosy Grodków-Nysa).  Lokalizację słupów można obejrzeć tu, choć mapka ma raczej charakter poglądowy)

Słup graniczny koło Starkówka

Granica św. Jana: słup przy drodze Starczówek – Lipniki

 

Advertisements