Najwyższy szczyt Masywu Śnieżnika w formie rozrogu, z którego wychodzą we wszystkie strony świata górskie grzbiety. Wierzchołek zajmują alpejskie murawy i kępy kosodrzewiny oraz sterta kamieni. To pozostałość po pseudogotyckiej wieży widokowej o wysokości 33 metrów, postawionej tu pod koniec XIX wieku i wysadzonej w roku 1973 (2 lata wcześniej rozebrano czeskie schronisko poniżej źródeł Morawy). Przy wieży (w formie dwóch nie całkiem bliźniaczych wież) istniało małe schronisko. Dziś charakterystyczny atrybut Śnieżnika stanowi wspomniane rumowisko granito-gnejsowego gruzu – pozostałość po pracach saperskich, planuje się jednak budowę przy wykorzystaniu tego gruzu nowej wieży widokowej. I bez wieży Śnieżnik stanowi punkt widokowy, choć nieco ograniczony niewielką krzywizną kopuły – widać stąd Wysoki Jesionik i Góry Bialskie na wschodzie, Krowiarki, Góry Złote, Bardzkie, Sowie i Masyw Ślęży, Góry Orlickie, Bystrzyckie i Stołowe na zachodzie (a przy b. dobrej widoczności nawet Karkonosze), na południu prezentuje się dolina Morawy ograniczona czeską Suszyną i Małym Śnieżnikiem.

Widok z ruin wieży widokowej na Śnieżniku

Miłośnicy małej architektury zwrócą uwagę na słonia przy czeskim szlaku ok. 100 metrów poniżej szczytu (po drodze mijamy źródło Morawy z ładnym widokiem na jej dolinę i graniczne Jaskółcze Skały położone nieco poniżej wyjścia szlaku zielonego z Hali pod Śnieżnikiem na państwową granicę). Rzeźbę ustawiono w roku 1932, w pobliżu nie istniejącego dziś schroniska. Wpatruje się ona milcząco w grzbiet Wysokiego Jesionika zamykający na wschodzie widnokrąg (dla tego kto tu zaszedł, kieruje się w stronę Płoszczyny i nie chce mu się pod górkę cofać się na szczyt – bez obawy można iść dalej w dół za czeskimi znakami, wrócą one bowiem na polską granicę). Szczyt Śnieżnika po polskiej stronie granicy jest objęty ochroną jako rezerwat przyrody, utworzony w roku 1954 na terenie cennych zespołów ziołorośli i traw wysokogórskich, występujących na skalistym granito-gnejsowym podłożu, z takimi okazami jak fiołek sudecki, pierwiosnka wyniosła, podrzeń żebrowiec, lepiężnik biały czy rzeżucha trójlistkowa.

Czeski słonik na Śnieżniku

Potężna kopuła Śnieżnika, trzeciego co do wysokości po Karkonoszach i Wysokim Jesioniku masywu górskiego w Sudetach, pokryta zwykle aż do maja śniegiem, najładniej prezentuje się od północy – strony Lądka i Stronia Śląskiego oraz południa – czeskiej doliny Morawy. Od strony Kłodzka – centrum krainy, nad którą dominuje Śnieżnik, stanowi on skromną czapę kryjącą się za Czarną Górą. Podobnie od wschodu – łąk i pól w obniżeniu Nysy Kłodzkiej przytłoczony jest grzbietem Masywu Śnieżnika i nieco schowany za sąsiedni Średniak. Lasy wokół Śnieżnika (zwłaszcza okolice Małego Śnieżnika) to prawdziwy matecznik zwierzyny. Obok saren i jeleni, można natknąć się tu na muflony i kozice, a okazjonalnie ponoć także na niedźwiedzie.

Pasmo Suszyny spod szczytu Śnieżnika

Na zachodnim stoku Śnieżnika znajduje się rozległa łąka zwana Halą pod Śnieżnikiem (ok. 1220 m n.p.m.). Miejscami podmokła, porośnięta jest wysokogórską roślinnością z płatami borówczysk i bażyn. Prawdopodobnie od XVIII wieku stanowiła teren wypasu owiec i kóz. Wkrótce stanęła tu pierwsza buda pasterska, a potem, w początkach XIX wieku, w miejscu obecnego schroniska, duża ferma mleczna zwana od narodowości gospodarza – Szwajcarką. W zabudowaniach wydzielono część dla romantycznych podróżnych, którzy nocowali tu licząc na wschód słońca na szczycie Śnieżnika. W 1871 roku z polecenia księżnej Marianny Orańskiej na hali pod Śnieżnikiem wzniesiono sporą, dwukondygnacyjną gospodę w stylu szwajcarskim – dzisiejszy budynek schroniska. Działała przy niej stacja meteorologiczna oraz placówka pocztowa. Z hali organizowano zjazdy do Międzygórza tzw. rogatymi saniami, adoptowanymi z obszaru Karkonoszy.

Śnieżnik z rejonu Bolesławowa

Po II wojnie światowej, długoletnim opiekunem schroniska był dzisiejszy jego patron, zmarły w roku 2001 Zbigniew Fastnacht. Swoisty klimat schroniska zapewniał brak elektryczności, który w części rozwiązywano siłą miejscowych wiatrów. Nie bez znaczenia była też okoliczność, że schronisko jest najwyżej położonym obiektem tego typu w polskich Sudetach na wschód od Karkonoszy, a sam szczyt Śnieżnika znajduje się ok. 20 minut marszem, co pozwala na podziwianie jak za czasów Marianny Orańskiej wschodów i zachodów słońca z wykorzystaniem noclegu w schronisku. Zresztą zachód słońca i spod schroniska prezentuje się okazale – z hali pod Śnieżnikiem roztaczają się bowiem malownicze widoki dolinę Wilczki oraz Góry Bystrzyckie i Orlickie za Rowem Górnej Nysy.

Na Średniaku

Śnieżnik spod szczytu Średniaka

Na samej hali zbiegają się ze wszystkich stron szlaki turystyczne dające możliwość wyboru tras krótkich z Międzygórza (czerwony i niebieski), Kamienicy (niebieski) czy Kletna (żółty) i dłuższych – z okolic Międzylesia (zielony i niebieski), Bielic (zielony) czy Lądka-Zdroju (czerwony). Dla wygodnych najłagodniejsze dojście na halę prowadzi albo z Międzygórza przez dolinę Wilczki (w rozwidleniu doliny należy odbić w lewo od głównego szlaku czerwonego), albo z Przełęczy Puchaczówka przez trawers Czarnej Góry (szlak niebieski, potem cały czas prosto bez szlaku do czerwonego) i Żmijowiec.

Schronisko „Na Śnieżniku” – w tle Czarna Góra

PROPOZYCJE WYCIECZEK

Z KAMIENICY

Z MIĘDZYGÓRZA P/ MAŁY ŚNIEŻNIK

Z MIĘDZYGÓRZA P/ CZARNĄ GÓRĘ

Z MIĘDZYGÓRZA P/ ŚREDNIAK

OD STRONY CZESKIEJ (STARE MESTO)

Najdete nás na mapy.cz

Reklamy