Miasto, prawie 7000 mieszkańców, w dolinie Bystrzycy, pomiędzy Górami Suchymi a pasmem Włodarza w Górach Sowich. Powstało w końcu XIII wieku jako wieś związana z pobliskim zamkiem Rogowiec. Już w roku 1413 istniał tu tartak. Osada została spustoszona w 1421 roku podczas wojen husyckich. Ponowny rozwój miejscowości przypada na XVI stulecie. Podczas wojny trzydziestoletniej miasto ucierpiało wskutek pobytu wojsk obu stron. W 1632 zdobyły je wojska cesarskie, paląc i plądrując, w roku 1639 powrócili tu Szwedzi. Po wojnie Głuszyca powoli odradzała się – dominującym zajęciem ludności stało się tkactwo. W roku 1686 doszło w okolicy do buntu chłopskiego, który został krwawo stłumiony. W latach 1719-1722 doszło do klęski głodu, w latach 40-tych XVIII wieku dotknęła je I wojna śląska, a niedługo potem wojna 7-letnia, w wyniku których miasto dostało się pod panowanie Prus.

W Głuszycy Górnej

W 1807 r. miasto zdobyły wojska napoleońskie, a w roku 1813 dotarły w okolice ścigające wycofujących się spod Moskwy Francuzów oddziały rosyjskie. W 1841 roku w Głuszycy otwarto farbiarnię bawełny, a w latach 50-tych XIX wieku kolejne zakłady włókiennicze. W 1880 roku uruchomiono linię kolejową Wałbrzych – Kłodzko. W czasie II wojny światowej w okolicy miasta znajdowała się filia obozu koncentracyjnego Gross-Rosen, gdzie zgrupowano więźniów celem prowadzenia tajemniczych robót w masywie Włodarza. Do miejscowych zabytków należą klasycystyczny kościół MB Królowej Polski z początku XIX wieku, barokowy budynek gospody „Pod Jeleniem” konstrukcji szkieletowej z 2-giej połowy XVIII stulecie, barokowy pałac z końca XVIII wieku, eklektyczny pałacyk fabrykanta z 1894 roku. Przez Głuszycę przechodzą szlaki turystyczne: żółty – z Przeł. Trzech Dolin na Przeł. pod Czarnochem oraz niebieski – przez Włodarz do Walimia. Nad miastem znajduje się dawny kamieniołom melafiru Kamyki.

View from Skalna Brama towards Wielka Sowa (1015 m)

Widok ze zboczy Rogowca na Głuszycę

MAPA

PROPOZYCJE WYCIECZEK

NA SZPICZAK

DO SZONOVA

Reklamy