Drugie co do wielkości jezioro Karkonoszy położone na wysokości 1183 m n.p.m. na dnie polodowcowego kotła nad ostatnią z jego moren. Sam kocioł jest znacznie większy od sąsiedniego kotła Wielkiego Stawu i ma znacznie bardziej wykształcone skalne ściany, których wysokość przekracza 200 metrów oraz żleby zakończone piarżyskami. Sam staw, z którego wypływa potok Łomnica ma powierzchnię 2,8 ha, długość 255 metrów i maksymalną głębokość 6,6 metra. W chłodnych wodach żyje wirek słodkowodny – relikt epoki lodowcowej. Kocioł o efektownych skalnych ścianach porasta bogata roślinność wysokogórska m.in. wierzba lapońska, brzoza karpacka, jarzębina, czeremcha, porzeczka skalna, zawilec narcyzowy, pierwiosnka najmniejsza.

Mały Staw ze zboczy Smogorni

Nad stawem, na stoku bocznej moreny znajduje się najpopularniejsze schronisko górskie w Karkonoszach – „Samotnia”. Pierwsza buda nad stawem w dobrach Schaffgotschów stanęła już w XVII wieku. Już pod koniec XVII wieku gościli tu zmierzający na Śnieżkę wędrowcy. Opisując swą podróż w Karkonosze we wrześniu 1670 roku rektor jednego z wrocławskich gimnazjów podaje: „…dotarliśmy do Małego Stawu, gdzie zastaliśmy starszego człowieka w wieku sześćdziesięciu pięciu lat. Ten starzec wychowywał się w górach i nie chciał schodzić na dół twierdząc, że nie odpowiada mu w dolinie powietrze. A gdy zapytałem go czym się żywi, to wtedy wskazał na stado kóz wspinających się po skałach. Zimą zabijał drzwi swej budy belkami, a gdy musiał iść po śniegu, to zakładał karple…” Wkrótce zamieszkał tu strażnik pilnujący hodowli pstrągów Schaffgotschów. Buda stała nieco wyżej i bardziej na północ niż obecne schronisko. W 1872 roku podniszczony budynek rozebrano, a w 1883 roku postawiono kolejny, bliżej stawu. W 1891 roku dobudowano wieżyczkę z sygnaturką. W 1913 roku zamierzano tu założyć kolonię wypoczynkowych domów, plany jednak zarzucono. W latach 1922-23 znacznie rozbudowano obiekt. Po II wojnie światowej budynkiem zaopiekowało się Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, a w 1966 roku jego gospodarzem został Waldemar Siemaszko, który prowadził je aż do śmierci w wypadku samochodowym przy świątyni Wang w 1994 roku.

Widok na Kocioł Małego Stawu

Na przedpolu kotła Małego Stawu znajduje się kilka zachowanych wałów moreny czołowej, usypanych z gruzu i skalnych bloków, znaczących kolejne miejsca, w których zatrzymywało się czoło lodowca w miarę kurczenia się topniejących jęzorów lodu. Trzy najdalsze, sięgające niemal Starej Polany (ok. 2,5 km od dna kotła Małego Stawu) są najstarsze i znaczą zasięg połączonych lodowców Małego i Wielkiego Stawu. W schyłkowym okresie zlodowacenia obydwa kotły miały krótkie oddzielne  lodowczyki, a ich śladem są najmłodsze moreny –  ostatnia   z   nich  zamyka bezpośrednio Mały Staw wałem 8-metrowej  wysokości.  Przecięta jest ona  strugą potoku źródliskowego Łomnicy, który spływając ku Koziemu Mostkowi przebywa torfowisko pojeziorne utworzone w wyniku spływających z lodowca wód. Nieco starszy  jest  wał  morenowy,  na 60 metrów wysoki,  u którego pod­nóża stoi schronisko „Samotnia”.

Maly Staw

Mały Staw z drogi dojazdowej do „Samotni”

Wał ten usypany jest częściowo z gruzu skalnego, który spadał na powierzchnię lodowca i  zsypywał  się po niej. Poniżej  leży płaska  torfowiskowa   równinka  —  ślad miskowatego   zagłębienia,   które  wypełniał   dawniej język   lodowca. Przez moreny, popod skalnymi urwiskami przebiega aż na brzeg Małego Stawu malowniczy szlak niebieski z Karpacza Górnego na Przełęcz pod Śnieżką, zamknięty w okresie zimowym, kiedy to do schroniska „Samotnia” możliwe jest dojście drogą dojazdową, wschodnim zboczem doliny Łomnicy. Nad górną krawędzią kotła prowadzi natomiast czerwony Główny Szlak Sudecki z Przełęczy Karkonoskiej na Przełęcz po Śnieżką z pięknymi widokami na dno kotła.

Przy schronisku Samotnia

Najdete nás na mapy.cz

PROPOZYCJE WYCIECZEK

KRÓLOWA SUDETÓW

OGRÓD KARKONOSZY

Advertisements